مطالعهای مشترک در پژوهشگاه نیرو نشان میدهد فناوری نانو با بهبود احتراق، کاهش تلفات حرارتی و اصطکاک، تصفیه آب و افزایش عمر تجهیزات، میتواند راندمان نیروگاههای حرارتی را ارتقا دهد.
فناوری نانو چگونه راندمان نیروگاههای حرارتی را افزایش میدهد؟
به گزارش زیست آنلاین،پژوهشگاه نیرو در یک مطالعه مروری مشترک، کاربرد فناوری نانو در زیرسامانههای مختلف نیروگاههای حرارتی را بررسی کرده است. یافتههای این پژوهش نشان میدهد نانومواد میتوانند با کاهش مصرف سوخت و آب، کنترل آلایندهها و افزایش عمر تجهیزات، عملکرد نیروگاهها را بهبود دهند.
این مطالعه با همکاری مجید میرزایی، عضو هیئت علمی گروه پژوهشی مواد غیرفلزی و معاون مرکز تخصصی نوآوری و توسعه فناوری نانو پژوهشگاه نیرو، نرگس اسماعیلی از دانشکده شیمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال و مریم نظری از دانشگاه صنعتی مالک اشتر انجام شده است.
در این پژوهش، کاربرد نانومواد در بخشهایی مانند احتراق، تجهیزات دوار، مدیریت حرارتی، تصفیه آب و تجهیزات الکتریکی بررسی و اثر آنها بر بهرهوری نیروگاه ارزیابی شده است.
بهبود احتراق و کاهش آلایندهها
بر اساس نتایج مطالعه، نانوافزودنیهای سوخت میتوانند با بهبود فرآیند احتراق، به افزایش بازده سوختن و کاهش مصرف سوخت کمک کنند. این مواد همچنین ظرفیت پشتیبانی از فرآیند گوگردزدایی و کاهش انتشار برخی آلایندههای نیروگاهی را دارند.
نانوپوششهای پیشرفته نیز برای استفاده در پرههای توربینهای گازی و بخار پیشنهاد شدهاند. این پوششها با افزایش مقاومت قطعات در برابر خوردگی، خزش و خستگی حرارتی، میتوانند عمر تجهیزات را افزایش دهند و دفعات تعمیرات را کاهش دهند.
کاهش تلفات حرارتی و حفاظت از تجهیزات
فیلترهای هوای نانوالیافی از دیگر گزینههای بررسیشده در این مطالعه هستند. این فیلترها با حذف مؤثرتر ذرات ریز، میتوانند از ورود آلایندهها به کمپرسورها جلوگیری کرده و به حفظ عملکرد تجهیزات کمک کنند.
همچنین عایقهای نانوساختار مبتنی بر آئروژلها، ظرفیت کاهش تلفات حرارتی در خطوط لوله و تجهیزات نیروگاهی را دارند. کاهش اتلاف گرما میتواند بهرهوری سامانههای حرارتی را افزایش دهد و از هدررفت انرژی جلوگیری کند.
کاهش مصرف آب با فناوری نانو
کاربرد نانومواد در تصفیه آب و بازیافت پساب، یکی دیگر از محورهای این پژوهش است. بهبود فرآیندهای تصفیه میتواند میزان برداشت آب تازه و تولید پساب را کاهش دهد؛ موضوعی که برای نیروگاههای مستقر در مناطق کمآب اهمیت ویژهای دارد.
با این حال، کارایی این فناوریها به کیفیت آب ورودی، شرایط عملیاتی نیروگاه، نوع آلایندهها و الزامات زیستمحیطی وابسته است و باید برای هر نیروگاه بهصورت جداگانه ارزیابی شود.
نانوکامپوزیتها در تجهیزات الکتریکی
در بخش تجهیزات الکتریکی، استفاده از نانوکامپوزیتها در هسته ژنراتورها و ترانسفورماتورها میتواند به کاهش تلفات انرژی و افزایش بازده تبدیل کمک کند. بهبود عملکرد این تجهیزات، علاوه بر افزایش بهرهوری تولید برق، قابلیت اطمینان تأسیسات و شبکه را نیز ارتقا میدهد.
نانوسیالات و نانوروانکارها نیز با کاهش اصطکاک و سایش در تجهیزات دوار، ظرفیت بهبود بهرهوری عملیاتی و کاهش هزینههای تعمیر و نگهداری را دارند. استفاده از این مواد نیازمند بررسی سازگاری با تجهیزات، پایداری در شرایط کاری و پیامدهای زیستمحیطی آنهاست.
چالشهای استفاده از نانومواد
با وجود ظرفیتهای فناوری نانو، توسعه آن در صنعت نیروگاهی با چالشهایی مانند هزینه تولید، دشواری مقیاسپذیری، الزامات فنی و ضرورت ارزیابیهای زیستمحیطی همراه است.
بر این اساس، استفاده از نانومواد باید بر پایه مطالعات فنی، آزمونهای میدانی و تحلیل هزینه ـ فایده انجام شود. توسعه هدفمند فناوری نانو میتواند در کنار سایر راهکارهای بهینهسازی، به افزایش راندمان نیروگاهها، کاهش مصرف منابع و تولید برق پاکتر کمک کند./پیام ما
زمینه خبر:
نیروگاههای حرارتی برای کاهش هزینه تولید برق و مقابله با محدودیت منابع آب و سوخت، به راهکارهای افزایش بهرهوری نیاز دارند. فناوری نانو یکی از گزینههای نوظهور در این حوزه است، اما تجاریسازی آن به اثبات عملکرد در مقیاس صنعتی و مدیریت آثار احتمالی نانومواد بر محیطزیست وابسته است.