در شرایطی که چین استانداردهای سختگیرانه کربنزدایی را در داخل کشور اجرا میکند، سرمایهگذاریهای میلیاردی شرکتهای چینی در پروژههای پتروشیمی اندونزی، چالشهای جدی زیستمحیطی ایجاد کرده و اهداف اقلیمی این کشور را با مخاطره روبرو ساخته است.
تاریخ انتشار :دوشنبه ۹ شهريور ۱۴۰۵ ساعت ۱۳:۲۱
کد مطلب : 87714
به گزارش زیست آنلاین همزمان با آغاز کمپین سه ساله چین برای کاهش انتشار کربن در صنایع سنگین داخلی، شرکتهای این کشور در حال انتقال بخشی از ظرفیت تولید پتروشیمی خود به اندونزی هستند. بزرگترین پروژه در این مسیر، یک مجتمع ۶ میلیارد دلاری در کالیمانتان شمالی است که ظرفیت تولید اتیلن و پروپیلن را به شدت افزایش میدهد.
کارشناسان معتقدند محرک اصلی این سرمایهگذاری، هزینههای پایین نیروی کار، نزدیکی جغرافیایی و تقاضای رو به رشد داخلی اندونزی برای محصولات پلاستیکی است. با این حال، تداوم این روند میتواند اندونزی را در ساختاری وابسته به سوختهای فسیلی گرفتار کند که عملاً با استانداردهای نوین اقتصاد سبز در تضاد است.
پروژههای پتروشیمی به دلیل وابستگی به خوراکهای مبتنی بر نفت و گاز، انرژیبر هستند و در اندونزی اغلب با تکیه بر نیروگاههای زغالسنگی فعالیت میکنند. منتقدان هشدار میدهند که بدون اصلاحات ساختاری، تلاش برای کربنزدایی در این پروژهها ممکن است تنها به “سبزشویی” منجر شود و اثرات مخرب زیستمحیطی آنها پابرجا بماند.
در نهایت، کارشناسان تأکید دارند که قدرت چانهزنی اندونزی برای تحمیل استانداردهای زیستمحیطی و اصول ESG (زیستمحیطی، اجتماعی و حاکمیتی) بر سرمایهگذاران خارجی، کلید اصلی حفظ منافع ملی است. اگر دولت اندونزی مقررات سختگیرانهای وضع نکند، سرمایهگذاران تنها به حداقلهای قانونی موجود بسنده خواهند کرد.
زمینه خبر:
چین با ابتکار «کمربند و جاده» (BRI) به یکی از بزرگترین سرمایهگذاران خارجی در اندونزی تبدیل شده است. این سرمایهگذاریها در حالی انجام میشود که چین در داخل مرزهای خود به دنبال رسیدن به اوج انتشار کربن تا سال ۲۰۳۰ و خنثیسازی کربن تا ۲۰۶۰ است. این تفاوت در سیاستهای داخلی و خارجی، نگرانیهایی را درباره نقش چین در گسترش زیرساختهای کربنمحور در کشورهای در حال توسعه ایجاد کرده است.
https://zistonline.com/vdcgtu97.ak9uq4prra.htmlکارشناسان معتقدند محرک اصلی این سرمایهگذاری، هزینههای پایین نیروی کار، نزدیکی جغرافیایی و تقاضای رو به رشد داخلی اندونزی برای محصولات پلاستیکی است. با این حال، تداوم این روند میتواند اندونزی را در ساختاری وابسته به سوختهای فسیلی گرفتار کند که عملاً با استانداردهای نوین اقتصاد سبز در تضاد است.
پروژههای پتروشیمی به دلیل وابستگی به خوراکهای مبتنی بر نفت و گاز، انرژیبر هستند و در اندونزی اغلب با تکیه بر نیروگاههای زغالسنگی فعالیت میکنند. منتقدان هشدار میدهند که بدون اصلاحات ساختاری، تلاش برای کربنزدایی در این پروژهها ممکن است تنها به “سبزشویی” منجر شود و اثرات مخرب زیستمحیطی آنها پابرجا بماند.
در نهایت، کارشناسان تأکید دارند که قدرت چانهزنی اندونزی برای تحمیل استانداردهای زیستمحیطی و اصول ESG (زیستمحیطی، اجتماعی و حاکمیتی) بر سرمایهگذاران خارجی، کلید اصلی حفظ منافع ملی است. اگر دولت اندونزی مقررات سختگیرانهای وضع نکند، سرمایهگذاران تنها به حداقلهای قانونی موجود بسنده خواهند کرد.
زمینه خبر:
چین با ابتکار «کمربند و جاده» (BRI) به یکی از بزرگترین سرمایهگذاران خارجی در اندونزی تبدیل شده است. این سرمایهگذاریها در حالی انجام میشود که چین در داخل مرزهای خود به دنبال رسیدن به اوج انتشار کربن تا سال ۲۰۳۰ و خنثیسازی کربن تا ۲۰۶۰ است. این تفاوت در سیاستهای داخلی و خارجی، نگرانیهایی را درباره نقش چین در گسترش زیرساختهای کربنمحور در کشورهای در حال توسعه ایجاد کرده است.
zistonline.com/vdcgtu97.ak9uq4prra.html
تگ ها
آخرین عناوین
پربيننده ترين
تمام حقوق محفوظ بوده و استفاده از مطالب
سایت با ذکر منبع بلامانع است.