پژوهشگران با ابداع یک زیست‌حسگر نانو-نوری قابل‌حمل به نام «آکوافلوسنس» (AquaFluoSense)، موفق به شناسایی سریع و کم‌هزینه آلاینده‌های خطرناک سرب و آرسنیک در منابع آب شدند. این سامانه با حذف نیاز به آزمایشگاه‌های مجهز و گران‌قیمت، پایش میدانی کیفیت آب را تسهیل می‌کند.

پژوهشگران دانشگاه تبریز با حمایت بنیاد ملی علم ایران موفق به سنتز پلیمر ابرشاخه‌ای زیست‌سازگار شدند. این دستاورد علمی مسیر را برای تولید ابرخازن‌های هیبریدی کم‌سمیت با قابلیت کاربرد در صنایع الکترونیک و ذخیره‌سازی انرژی هموار می‌کند.

مطالعه‌ای مشترک در پژوهشگاه نیرو نشان می‌دهد فناوری نانو با بهبود احتراق، کاهش تلفات حرارتی و اصطکاک، تصفیه آب و افزایش عمر تجهیزات، می‌تواند راندمان نیروگاه‌های حرارتی را ارتقا دهد.

پژوهشگران دانشگاه هنگ‌کنگ نشان داده‌اند که لایه‌های نازک الماس، برخلاف باور رایج، می‌توانند در اثر خم‌شدن برق تولید کنند؛ کشفی که می‌تواند مسیر استفاده از این ماده در ایمپلنت‌های پزشکی، حسگرها و سامانه‌های انرژی مینیاتوری را هموار کند.