کارگروه سلامتمحور «خانه توسعه آذربایجان» با هشدار نسبت به راندمان بسیار پایین (کمتر از ۲۰ درصد) نیروگاه حرارتی تبریز و استفاده از مازوت با سولفور بالا، خواستار تبدیل بحران آلایندگی این منطقه به یک «مطالبه ملی» برای نجات سلامت عمومی شد.
از دغدغه استانی تا مطالبه ملی؛ فراخوان کارشناسان برای رفع آلودگی نیروگاه حرارتی تبریز
به گزارش زیست آنلاین،وضعیت زیستمحیطی شهر تبریز با افزایش آلایندگی ناشی از نیروگاه حرارتی این منطقه به مرحله بحرانی رسیده است. کارشناسان در نشست تخصصی «خانه توسعه آذربایجان» تأکید کردند که راندمان پایین این نیروگاه و مصرف سوختهای غیراستاندارد، باعث شده تا این مجموعه به یکی از اصلیترین عوامل تهدید سلامت ساکنان منطقه تبدیل شود.
بر اساس گزارشهای ارائه شده در این نشست، میزان سولفور در مازوت مصرفی نیروگاه تبریز گاهی به ۶ درصد میرسد که فراتر از استانداردهای زیستمحیطی است. این موضوع در کنار راندمان پایینِ زیر ۲۰ درصد، باعث اتلاف شدید انرژی و انتشار بیرویه گازهای سمی در جو میشود.
مهستی علیزاده، رئیس مرکز تحقیقات عوامل اجتماعی بر سلامت دانشگاه علوم پزشکی تبریز، ضمن اشاره به لزوم تغییر سوخت مصرفی در نیروگاههای تبریز و بناب به گاز طبیعی، بر ضرورت مداخلات کارشناسی و کمپینهای تخصصی تأکید کرد. وی خاطرنشان کرد که هدف از این اقدامات، ارتقای فرهنگ عمومی و مدیریت بحران بدون ایجاد وحشت بیمورد در جامعه است.
در بخش سیاستگذاری، کارشناسان نسبت به تضعیف الزامات محیطزیستی در برنامه هفتم توسعه هشدار دادند. به گفته حاضرین، کاهش توجه به مباحث زیستمحیطی در برنامههای کلان، دست دستگاههای اجرایی استانی را برای مقابله با آلودگی هوا بسته کرده و باعث شده نیروگاه تبریز در اولویتهای مدیریت سوخت قرار نگیرد.
محمدعلی سبحاناللهی، رئیس هیئت مدیره خانه توسعه آذربایجان، با تأکید بر ضرورت رسیدن به «توسعه پایدار»، اعلام کرد که این نهاد برای تبدیل این چالش از سطح استانی به یک اولویت ملی، برنامهریزی خواهد کرد. قرار است همایشی در سطح کشور برای طرح موضوع آلایندگی نیروگاه تبریز برگزار شود تا راهکارهای اصلاحی به گوش تصمیمگیران برسد./پیام ما
زمینه خبر:
نیروگاههای حرارتی قدیمی با استفاده از مازوت، یکی از اصلیترین منابع تولید ذرات معلق و گازهای آلاینده در کلانشهرهای ایران هستند. جایگزینی این سوخت با گاز طبیعی یا بازسازی فنی نیروگاهها، از جمله راهکارهای جهانی برای کاهش فشار بر سیستمهای سلامت عمومی و کنترل تغییرات اقلیمی است.