محمد باکری، کارشناس و پژوهشگر حوزه مسکن، در تشریح مفهوم صنعتی‌سازی اظهار داشت: «این رویکرد صرفاً محدود به استفاده از قطعات پیش‌ساخته نیست؛ بلکه مجموعه‌ای از روش‌های نوین در طراحی، تولید و اجراست که بخش بزرگی از فرآیند ساخت را از محیط کارگاه به محیط کنترل‌شده کارخانه منتقل می‌کند.»
به گفته این کارشناس، انتقال فرآیند ساخت به کارخانه، علاوه بر افزایش دقت در اجرا، امکان استانداردسازی تولید را فراهم کرده و خطای انسانی که در روش‌های سنتی اجتناب‌ناپذیر است را به حداقل می‌رساند.

کارشناسان معتقدند صنعتی‌سازی در سه محور کلیدی به کمک صنعت ساختمان می‌آید:
۱. کاهش زمان و هزینه‌های مالی: طولانی شدن پروژه‌های ساختمانی موجب خواب سرمایه و افزایش هزینه‌های نهایی می‌شود. با استفاده از فناوری‌های نوین و قطعات پیش‌ساخته، زمان اجرای پروژه‌ها به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته و سرعت عرضه مسکن به بازار افزایش می‌یابد.
۲. حفاظت از محیط‌زیست: در روش سنتی، میزان پرت مصالح و تولید نخاله‌های ساختمانی بسیار بالاست. در مقابل، تولید کارخانه‌ای باعث بهینه‌سازی مصرف مصالح و کاهش چشمگیر ضایعات ساختمانی می‌شود.
۳. افزایش تاب‌آوری لرزه‌ای: ساختمان‌های صنعتی، در صورت رعایت دقیق ضوابط و آیین‌نامه‌ها، به دلیل کنترل کیفیت دقیق در حین تولید، عملکرد لرزه‌ای بسیار مطلوبی دارند که برای اقلیم زلزله‌خیز ایران یک مزیت بزرگ محسوب می‌شود.

اگرچه مزایای صنعتی‌سازی انکارناپذیر است، اما تحقق آن نیازمند زیرساخت‌های جدی است. باکری در این‌باره تأکید کرد: «توسعه این شیوه مستلزم سرمایه‌گذاری در خطوط تولید، آموزش نیروی انسانی متخصص، اصلاح مقررات ملی ساختمان و تقویت لجستیک برای حمل‌ونقل قطعات است.»
وی همچنین خاطرنشان کرد که فرهنگ‌سازی در میان سازندگان و خریداران برای پذیرش ساختمان‌های صنعتی و همچنین تسهیل نظام تأمین مالی، از دیگر پیش‌نیازهای موفقیت این طرح است.
نتیجه‌گیری
در نهایت، حرکت به سمت صنعتی‌سازی در کنار توسعه انبوه‌سازی و بهره‌گیری از فناوری‌های نوین، می‌تواند نقش مؤثری در متعادل‌سازی بازار مسکن ایفا کند. تحقق این هدف، نیازمند همکاری تنگاتنگ میان دولت، بخش خصوصی و مراکز علمی است تا با پاسخگویی به نیاز واقعی بازار، بخشی از چالش‌های مزمن این حوزه مرتفع شود./ایرنا