چالش ناترازی انرژی در جنوب شرق آسیا؛ زیرساخت‌های فرسوده مانع توسعه انرژی‌های پاک

به گزارش زیست آنلاین،بر اساس ارزیابی‌های تازه، شبکه برق کشورهایی مانند اندونزی، هند و ویتنام توان همگامی با رشد سریع ظرفیت تولید انرژی‌های تجدیدپذیر را ندارد. در حالی که جنوب شرق آسیا تا سال ۲۰۳۵ منشأ نزدیک به ۲۰ درصد از رشد تقاضای جهانی انرژی خواهد بود، ضعف در زیرساخت‌های انتقال، دستیابی به اهداف کربن‌صفر را با چالشی جدی روبه‌رو کرده است.

سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های شبکه برق این منطقه که اکنون سالانه حدود ۱۳ میلیارد دلار است، باید تا سال ۲۰۵۰ به ۵۰ میلیارد دلار برسد تا پاسخگوی افزایش تقاضا و مدیریت نوسانات انرژی پاک باشد. طی یک دهه اخیر، مصرف انرژی در آسیا ۵۰ درصد رشد داشته، اما سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها تقریباً بدون تغییر باقی مانده است.

تلفات شبکه در این منطقه در سال ۲۰۲۲ حدود ۱۲ درصد گزارش شده که نشان‌دهنده فرسودگی تجهیزات و مدیریت ناکارآمد است. این ناکارآمدی‌ها موجب شده تا بسیاری از پروژه‌های خورشیدی و بادی در کشورهایی مانند هند و ویتنام به دلیل محدودیت‌های شبکه، با کاهش تولید و تأخیر در اتصال به مدار مواجه شوند.

تحول در شبکه برق تنها با توسعه فیزیکی خطوط محقق نمی‌شود. کارشناسان تأکید دارند که گذار انرژی نیازمند سرمایه‌گذاری هماهنگ در سامانه‌های ذخیره‌سازی، دیجیتالی‌سازی مدیریت بار، انعطاف‌پذیری شبکه و اتصال شبکه‌های کشورهای منطقه به یکدیگر است تا ناترازی‌های تولید و مصرف به حداقل برسد.

زمینه خبر:
در حالی که کشورهای آسیایی برای کاهش وابستگی به سوخت‌های فسیلی و واردات انرژی به‌سرعت به سمت احداث نیروگاه‌های تجدیدپذیر حرکت می‌کنند، «ناترازی شبکه» به گلوگاه اصلی این صنعت تبدیل شده است. برخلاف نیروگاه‌های فسیلی، انرژی‌های تجدیدپذیر مانند خورشید و باد ماهیت متغیر دارند و شبکه‌های قدیمی و سنتی بدون تجهیزات هوشمند و سیستم‌های ذخیره‌سازی، توان تحمل این نوسانات و انتقال بهینه انرژی را ندارند./ایسنا