به گزارش زیست آنلاین،این مرکز فراتر از یک واحد صنعتی ساده، به مثابه یک زیست‌بوم فناوری عمل می‌کند که هدف آن پیوند میان دانشگاه، صنعت و جامعه است. به گفته علیرضا جباری‌زادگان، طراح ارشد این پروژه، هدف اصلی تنها تولید خودرو نیست، بلکه ایجاد بستری است که در آن «آینده» شکل می‌گیرد؛ آینده‌ای که از دل تحقیقات دانشگاهی بیرون آمده، در شتاب‌دهنده‌ها به کسب‌وکار تبدیل شده و در نهایت به یک محصول قابل استفاده در جامعه بدل می‌شود.

برای تحقق این هدف، شش کارکرد عملیاتی مکمل در این مرکز تعریف شده است: نخست، مرکز تحقیق و توسعه (R&D) با تمرکز بر فناوری‌های باتری، نرم‌افزار و هوش مصنوعی؛ دوم، شتاب‌دهنده نوآوری برای حمایت از استارتاپ‌ها؛ سوم، واحد تولیدی برای ساخت خودرو و تجهیزات شارژ؛ چهارم، پردیس آموزشی برای تربیت نیروی متخصص؛ پنجم، پیست تست و آزمایشگاه‌های تخصصی استانداردسازی؛ و ششم، فضای فرهنگی و موزه برای ترویج فرهنگ حمل‌ونقل پاک.

یکی از ستون‌های اصلی این اکوسیستم، «شبکه شارژ» است که به عنوان قلب تپنده پروژه، مبتنی بر استانداردهای بومی و داده‌محور طراحی شده است. طراحان پروژه بر این باورند که بدون زیرساخت شارژ، توسعه خودروهای برقی ابتر می‌ماند. همچنین، پایداری محیط زیستی، اقتصادی و اجتماعی در سه سطحِ مدیریت انرژی، مشارکت دولت و بخش خصوصی، و آموزش عمومی به عنوان مبانی این طرح در نظر گرفته شده است. این مرکز اکنون در مسیر تبدیل دانش به فناوری و محصول، به دنبال ایفای نقش در جایگاه بین‌المللی ایران در عرصه حمل‌ونقل پایدار است./ایلنا

زمینه خبر:
صنعت خودرو در جهان به سرعت در حال تغییر پارادایم از موتورهای احتراقی به سمت پلتفرم‌های الکتریکی است. در ایران نیز ضرورت ناترازی انرژی و مسائل زیست‌محیطی، لزوم حرکت به سمت حمل‌ونقل برقی را دوچندان کرده است. پروژه‌هایی نظیر «مرکز ملی توسعه خودروهای الکتریکی» با هدف هم‌افزایی میان نهادهای علمی و صنعتی و عبور از محدودیت‌های تولید پراکنده، به عنوان راهکاری برای همگام‌سازی کشور با تحولات جهانی فناوری حمل‌ونقل مطرح می‌شوند.