شینا انصاری، معاون رئیسجمهور و رئیس سازمان حفاظت محیطزیست، با تأکید بر پیچیدگی فزاینده چالشهای زیستمحیطی، راهکار اصلی برای برونرفت از بحرانهای موجود را بهرهگیری از توان مشارکت عمومی و همکاری نهادی با کنشگران این حوزه دانست. وی ضمن اشاره به فشارهای اقتصادی بر منابع طبیعی، خواستار تبدیل کنشگریهای مطالبهگرانه به همکاریهای عملیاتی میان جامعه مدنی و بدنه حاکمیت شد.
به گزارش
زیست آنلاین،شینا انصاری در نشستی با جمعی از فعالان و نمایندگان محیطزیستی استانها، با بیان اینکه محدودیتهای اقتصادی، تحریمها و شرایط خاص بینالمللی بر اولویتهای اجرایی کشور سایه افکنده است، تأکید کرد که این چالشها هیچگاه رافع مسئولیتهای ذاتی سازمان حفاظت محیطزیست نخواهد بود. به گفته وی، در شرایطی که فشارهای اقتصادی، فشار بر منابع طبیعی را دوچندان کرده است، ضرورت همراهی جامعه و تشکلهای مردمی بیش از هر زمان دیگری احساس میشود.
رئیس سازمان حفاظت محیطزیست با نقد رویکرد محدود به «مطالبهگری» در کنشگری، بر ضرورت ارتقای این فعالیتها به سطح «همکاری نهادی» تأکید کرد. وی با اشاره به ظرفیت دانش سنتی و بومی، افزود: مشارکت فعالان محیطزیست در بدنه تصمیمسازی میتواند در مدیریت بهینه چالشها نقشی کلیدی ایفا کند.
انصاری در بخش دیگری از سخنان خود به چالشهای پیشرو در نیمه دوم سال، بهویژه در حوزههای آلودگی هوا و ناترازی انرژی اشاره کرد و گفت: سازمان محیطزیست موظف است در کنار رعایت الزامات تخصصی، برای شرایط دشوار پیشرو راهکارهای عملیاتی ارائه دهد. وی بازسازی اعتماد عمومی و تقویت سرمایه اجتماعی را از دیگر کارکردهای مهمِ توجه به مسائل محیطزیستی دانست و بر لزوم آموزش و آگاهیبخشی در این مسیر تأکید کرد.
در پایان، رئیس سازمان حفاظت محیطزیست با تأکید بر اینکه صرف برگزاری جلسات برای حل مسائل کافی نیست، دستور داد تا مسائل مطرحشده از سوی کنشگران بهصورت موضوعی دستهبندی و برای هر مورد، خروجی عملیاتی مشخص تدوین شود. همچنین مقرر شد موانع اجرایی که منجر به توقف طرحها میشوند، به صورت شفاف شناسایی و پیگیری شوند./ایرنا
زمینه خبر:
حکمرانی محیطزیستی در ایران با متغیرهای پیچیدهای نظیر فشارهای اقتصادی، محدودیتهای ناشی از تحریم و ناترازی در بخش انرژی گره خورده است که همگی موجب افزایش فشار بر منابع طبیعی و تخریب زیستبومها شدهاند. در چنین فضایی، سازمان حفاظت محیطزیست برای گذار از رویکردهای انفعالی و مدیریت بحرانهای شهری—بهویژه در فصول سرد که آلودگی هوا به نقطه اوج میرسد—به پشتوانهای اجتماعی نیاز دارد. تشکیل پیوند میان دانش تخصصی، ظرفیتهای بومی و نظارت نهادی تشکلهای مردمی، نه تنها میتواند فرآیند حکمرانی را شفافتر کند، بلکه به ترمیم سرمایه اجتماعی و افزایش پاسخگویی دستگاههای مسئول در برابر تخریبهای زیستمحیطی کمک شایانی خواهد کرد.
دریافت صفحه با کد QR