به گزارش زیست آنلاین،گروهی از پژوهشگران پژوهشگاه ملی اقیانوس‌شناسی و علوم جوی اثرات زیست‌محیطی یک مزرعه پرورش ماهی شامل ۱۰ قفس با قطر ۲۰ متر را در فاصله ۷ کیلومتری ساحل جنوب دریای خزر طی چهار فصل از پاییز ۲۰۱۸ تا اواخر تابستان ۲۰۱۹ بررسی کردند.

نتایج این پژوهش که در نشریه بین‌المللی «Environmental Research» منتشر شده، بیانگر آن است که فعالیت این قفس‌ها تغییر معناداری در متغیرهای هیدرودینامیکی، مواد مغذی و جوامع فیتوپلانکتونی و زئوپلانکتونی ایجاد نکرده است. در میان شاخص‌ها، تنها شاخص اکسیژن‌خواهی شیمیایی (COD) مقداری بالاتر از برخی استانداردهای بین‌المللی ثبت شد و میانگین آن بین ۵۷ تا ۷۰ میلی‌گرم در لیتر بود که پژوهشگران آن را به‌تنهایی نشان‌دهنده مشکلی جدی در منطقه ندانستند.

جعفر عزیزپور، عضو هیئت علمی پژوهشگاه و نویسنده نخست مقاله، دوره کوتاه پرورش کمتر از شش ماه در سال و وجود جریان‌های نسبتاً قوی آب را از دلایل اصلی عدم تجمع ضایعات و بازیابی محیط دانست. وی در عین حال تأکید کرد نتایج این تحقیق نباید مجوزی برای افزایش نامحدود قفس‌ها قلمداد شود، زیرا افزایش ظرفیت تولید می‌تواند به تجمع مواد مغذی و افت اکسیژن بینجامد.

احمد رادمنش (منبوهی)، رئیس مرکز اقیانوس‌شناسی دریای خزر و دیگر نویسنده مسئول این مقاله، نیز بر ضرورت اجرای پایش‌های بلندمدت در مزارع گوناگون تأکید کرد تا بتوان اثرات ناشی از شدت تولید و تعداد قفس‌ها را از تغییرات طبیعی محیط زیست دریایی تفکیک کرد./ایسنا

زمینه خبر:
پرورش ماهی در قفس یکی از شیوه‌های رو به گسترش آبزی‌پروری دریایی در جهان و ایران است که با هدف افزایش تولید پروتئین و کاهش فشار بر صید طبیعی دنبال می‌شود. با این حال، کارشناسان محیط زیست همواره بر لزوم مکان‌یابی دقیق بر اساس ظرفیت برد محیط‌های آبی، کنترل بار آلی ناشی از پساب و غذای مصرفی و پایش مداوم اکوسیستم‌های دریایی تأکید می‌کنند تا از آسیب به زیست‌بوم‌های حساس جلوگیری شود.