به گزارش زیست آنلاین،تمرکز مزارع بزرگ خورشیدی هند در ایالت‌های آفتابی نظیر راجستان و گجرات و فاصله صدها کیلومتری آن‌ها از قطب‌های صنعتی مصرف، شبکه سراسری این کشور را با چالش جدی انتقال روبه‌رو کرده است؛ به‌طوری‌که در سه‌ماهه دوم ۲۰۲۶ بیش از ۸ تراوات‌ساعت برق پاک به دلیل محدودیت خطوط امکان ورود به شبکه را نیافت و از فوریه ۲۰۲۵ تاکنون حدود ۴۵ میلیارد روپیه زیان به نیروگاه‌داران تحمیل کرد.

دولت هند برای تحقق هدف ۵۰۰ گیگاواتی تجدیدپذیرها تا سال ۲۰۳۰، استراتژی سرمایه‌گذاری خود را از تمرکز صرف بر نیروگاه‌سازی به تقویت شبکه انتقال و سیستم‌های مکمل تغییر داده است. افزایش طول خطوط انتقال ۲۲۰ کیلوولت و بالاتر به ۶۴۸ هزار کیلومترمدار تا سال ۲۰۳۲ و ارتقای تبادل بین‌منطقه‌ای به ۱۶۸ گیگاوات از محورهای این برنامه ملی است.

شرکت پاورگرید هند در همین چارچوب اجرای کریدور انتقال مستقیم ولتاژ بالا (HVDC) با ولتاژ ۸۰۰ کیلوولت و ظرفیت ۶۰۰۰ مگاوات و پروژه‌های پست‌های ۹۰۰۰ مگاولت‌آمپری را برای تخلیه بار مزارع دوردست کلید زده است. در فازهای «کریدور انرژی سبز» نیز احداث ده‌ها هزار کیلومتر خط جدید برای تخلیه بیش از ۴۴ گیگاوات برق تجدیدپذیر هدف‌گذاری شده است.

هم‌زمان با توسعه فیزیکی خطوط، دهلی‌نو با راه‌اندازی ۱۳ مرکز پایش لحظه‌ای، حمایت از ۴۳.۸ گیگاوات‌ساعت سیستم ذخیره‌سازی باتری و الزام مزارع بزرگ به پیاده‌سازی ذخیره‌سازها از ژوئیه ۲۰۲۷، در پی تثبیت فرکانس و پایداری شبکه است؛ مسیری که نشان می‌دهد در مقیاس‌های بزرگ، اقتصاد انتقال و ذخیره‌سازی به اندازه خود مزارع خورشیدی اهمیت دارد.

زمینه خبر:
تجربه هند حاوی درس مهمی برای بازارهای نوظهور تجدیدپذیر از جمله ایران است. با افزایش مقیاس پروژه‌های خورشیدی و بادی در مناطقی با تابش یا وزش ایده‌آل اما دور از کانون‌های پرمصرف، سرمایه‌گذاری هم‌زمان در فناوری‌های HVDC، باتری‌های مقیاس شبکه و سیستم‌های پایش هوشمند، پیش‌نیاز غیرقابل‌چشم‌پوشی برای جلوگیری از هدررفت سرمایه و اتلاف انرژی پاک محسوب می‌شود.