به گزارش زیست آنلاین،علی بیت‌اللهی با اشاره به تهیه گزارش‌های جامع در سال ۱۴۰۰ برای مقابله با بحران فرونشست در اصفهان اظهار داشت: با وجود ارائه ۲۲ طرح عملیاتی و برگزاری جلسات متعدد با نهادهای اجرایی، تاکنون اقدام مؤثری برای مهار این پدیده صورت نگرفته است. به گفته وی، نه تنها برداشت‌های بی‌رویه از آبخوان‌ها متوقف نشده، بلکه جریان دائمی و حداقلی زاینده‌رود برای تغذیه منابع زیرزمینی نیز برقرار نمانده است.

داده‌های کارشناسی نشان می‌دهد افت سطح آب زیرزمینی در دشت اصفهان سالانه حدود ۹۵ سانتی‌متر برآورد می‌شود. این روند مستمر باعث شده است وسعت پهنه‌های فرونشستی در محدوده شهر اصفهان و مناطق پیرامونی آن نسبت به دوره قبل، رشدی ۲۰ درصدی داشته باشد.

فرونشست‌های تجمعی اکنون زیرساخت‌های حیاتی شهر از جمله خطوط لوله آب، فاضلاب و گاز را با تهدیدی جدی روبرو کرده است. شکستگی‌های مکرر لوله‌ها و فروریزش‌های موضعی در سطح شهر، پیامد مستقیم کشش لایه‌های زمین و گسیختگی شبکه‌های زیرزمینی است. علاوه بر این، میراث تاریخی اصفهان در کانون این تهدید قرار دارد و در صورت تخریب، امکان بازسازی آن‌ها وجود نخواهد داشت.

ریشه اصلی این بحران را باید در بالادست زاینده‌رود جستجو کرد. تغییر کاربری اراضی و افزایش بی‌رویه سطح باغات از ۶ هزار هکتار به ۷۰ هزار هکتار در مناطق بالادست، فشار مضاعفی بر منابع آبی وارد کرده است. وجود بیش از ۵ هزار حلقه چاه در حریم ۵۰۰ متری زاینده‌رود نیز گویای وضعیت نامطلوب بهره‌برداری از آب‌های نفوذی رودخانه است که مدیریت آن نیازمند تصمیمات قاطع اجرایی است./ایرنا

زمینه خبر:
فرونشست زمین در اصفهان ناشی از افت شدید تراز آب‌های زیرزمینی در حوضه آبریز زاینده‌رود است. توسعه باغات در بالادست، عدم تخصیص حقابه زیست‌محیطی رودخانه و تداوم خشکسالی‌ها، نرخ فرونشست اصفهان را به حداکثر ۱۵ سانتی‌متر در سال رسانده است که این نرخ، اصفهان را در صدر کانون‌های بحرانی فرونشست در کشور قرار می‌دهد.