به گزارش زیست آنلاین،گزارش تازه آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نشان می‌دهد که پس از سال‌ها رکود، توسعه انرژی‌های پاک وارد مرحله جدیدی شده است. برآوردها حاکی از آن است که با ورود نسل جدید راکتورهای کوچک و ماژولار (SMR) به شبکه سراسری، ظرفیت تولید برق هسته‌ای تا سال ۲۰۶۰ با رشد چشمگیری همراه خواهد بود.

راکتورهای کوچک ماژولار (SMR) برخلاف نیروگاه‌های هسته‌ای سنتی که نیازمند طراحی‌های عظیم، پرهزینه و زمان‌بر هستند، به صورت انبوه در کارخانه تولید و سپس در محل نصب می‌شوند. این فناوری به دلیل انعطاف‌پذیری و مقیاس‌پذیری، به عنوان راهکاری کلیدی برای تأمین بار پایه و برق بدون آلایندگی معرفی شده است.

با وجود این خوش‌بینی‌ها، تحقق کامل این چشم‌انداز با چالش‌هایی همچون زنجیره تأمین سوخت، محدودیت‌های قانونی و هزینه‌های اولیه همراه است. تحلیل‌گران مؤسسه IEEFA معتقدند با وجود ادعای اقتصادی بودن SMRها، هنوز شواهد عملیاتی کافی برای رقابت کامل آن‌ها با منابعی نظیر برق‌آبی یا انرژی بادی در مقیاس بزرگ وجود ندارد. با این حال، در حال حاضر چین و روسیه تنها کشورهایی هستند که مدل‌های عملیاتی این راکتورها را به شبکه متصل کرده‌اند و کشورهای غربی از جمله آمریکا، با تسریع در صدور مجوزها، به دنبال تجاری‌سازی این فناوری تا سال ۲۰۲۸ هستند.

بر اساس سناریوی «رشد بالا»ی آژانس، پیش‌بینی می‌شود حدود ۲۸ درصد از ظرفیت جدید هسته‌ای جهان تا سال ۲۰۶۰ از طریق همین راکتورهای کوچک تأمین شود. آمارها نشان می‌دهد که آمریکای شمالی با سهم ۶۰ درصدی و پس از آن آسیای جنوب شرقی و آمریکای لاتین، بیشترین استقبال را از این فناوری خواهند داشت. نمونه بارز این تغییر رویکرد، صدور مجوز تسریع‌شده برای احداث دو راکتور SMR با ظرفیت ۶۸۰ مگاوات در ایالت میشیگان آمریکاست.

یکی از محرک‌های اصلی این تغییر مسیر، نیاز روزافزون مراکز داده و زیرساخت‌های هوش مصنوعی به برق پایدار است. با توجه به مصرف بسیار بالای انرژی در دیتاسنترهای عظیم، شرکت‌های فناوری در حال سرمایه‌گذاری روی SMRها هستند تا بتوانند نیاز انرژی خود را به شکلی پایدار، کربن‌زدایی‌شده و با قابلیت اطمینان بالا (Baseload) تأمین کنند.

زمینه خبر:
راکتورهای کوچک ماژولار (SMR) نسخه‌های به‌روزرسانی‌شده و فشرده نیروگاه‌های هسته‌ای سنتی هستند که ظرفیت تولید آن‌ها معمولاً تا ۳۰۰ مگاوات به ازای هر واحد است. در سال‌های اخیر، کندیِ روند احداث نیروگاه‌های بزرگ هسته‌ای و افزایش سریع مصرف انرژی جهانی، توجه غول‌های فناوری و سیاست‌گذاران انرژی را به سمت گزینه‌های خردتر، پایدارتر و انعطاف‌پذیرتر جلب کرده است؛ به‌ویژه آنکه بحران تغییرات اقلیمی و جهش تقاضای انرژی توسط هوش مصنوعی، نیاز به برق بدون آلایندگی بار پایه (Baseload) را بیش از پیش دوچندان کرده است.