به گزارش زیست آنلاین،با تمایل دوباره دولت‌ها به تنوع‌بخشی به سبد انرژی از طریق برق هسته‌ای، مسئله پسماندهای رادیواکتیو بار دیگر در صدر دغدغه‌های زیست‌محیطی قرار گرفته است. اگرچه زباله‌های سطح بالا ناشی از سوخت مصرف‌شده تنها حدود ۳ درصد از کل حجم پسماندهای تولیدی نیروگاه‌ها را تشکیل می‌دهند، اما دربرگیرنده بیش از ۹۵ درصد از رادیواکتیویته کل هستند و نیازمند مدیریت مهندسی بسیار دقیق‌اند.

در حال حاضر احداث «مخازن زمین‌شناختی عمیق» معتبرترین رویکرد علمی برای جداسازی همیشگی این مواد از چرخه زیستی به شمار می‌رود. سازمان مدیریت زباله‌های هسته‌ای کانادا (NWMO) در سایتی آزمایشی، سازوکار دفن کپسول‌های فولادی با روکش مس را پشت لایه‌های متراکم خاک رس بنتونیت و بتن در سنگ‌های بستر سخت زمین توسعه داده است؛ فناوری‌ای که برای تحمل بارهای فشاری عظیم و حتی دوره‌های یخبندان طراحی شده تا این مواد طی هزاران سال به طور ایمن واپاشی شوند.

با وجود پیشرفت پروژه‌ها در کشورهایی چون کانادا، فنلاند و سوئد، روند مهار پسماندها در ایالات متحده با چالش‌های حقوقی و محلی روبه‌روست. با وجود انباشت حدود ۹۵ هزار تن سوخت مصرف‌شده در آمریکا، پروژه ملی مخزن کوه یوکا در ایالت نوادا به دلایل زمین‌شناختی، خطر نشت به آب‌های زیرزمینی و مخالفت‌های سرسختانه سیاسی متوقف مانده است.

کارشناسان بر این باورند که گذار پایدار به انرژی پاک و توسعه نسل جدید نیروگاه‌های اتمی، مشروط به سرمایه‌گذاری متوازن در احداث تأسیسات دفع نهایی و جلب اعتماد عمومی است؛ موضوعی که بدون راهکارهای عملیاتی، توسعه انرژی هسته‌ای را در بلندمدت متوقف خواهد ساخت.

زمینه خبر:
پسماندهای رادیواکتیو ناشی از سوخت مصرف‌شده هسته‌ای نیمه‌عمر بسیار طولانی دارند و پرتوزایی برخی از ایزوتوپ‌های آن‌ها ده‌ها تا صدها هزار سال تداوم می‌یابد. به همین دلیل، استاندارد بین‌المللی دفع نهایی این مواد بر روش «سدهای چندگانه مهندسی‌شده و طبیعی» در مخازن عمیق زمین‌شناختی (DGR) تکیه دارد تا دسترسی انسان و جریان‌های آب زیرزمینی به آن‌ها به طور کامل و پایدار ناممکن شود.