به گزارش
زیست آنلاین دادههای جدید «Our World in Data» و «استاتیستا» نشان میدهد که میان «فراوانی منابع آب شیرین» و «میزان برداشت از آنها» در سطح جهانی، همبستگی مستقیمی وجود ندارد. جغرافیا و جمعیت تعیینکنندهی اصلی در میزان منابع تجدیدپذیر هستند، اما صنایع، کشاورزی و تولید انرژی، الگوهای برداشت را رقم میزنند.
در صدر فهرست کشورهایی با بیشترین سرانه منابع آب شیرین، «ایسلند» با ۱۵.۷ میلیون فوت مکعب آب به ازای هر نفر قرار دارد که حدود ۵۰ برابر سرانه منابع آبی در آمریکاست. پس از آن گویان و سورینام به دلیل جمعیت کم و منابع گسترده، رتبههای دوم و سوم را در اختیار دارند. در مقابل، کشورهایی نظیر برزیل با وجود برخورداری از منابع عظیم، به دلیل جمعیت بالا، در رتبههای میانی (رتبه ۲۴) قرار گرفتهاند.
اما رتبهبندی «برداشت آب» تصویری کاملاً متفاوت ارائه میدهد. در این فهرست، مونتهنگرو با ۱۲۷ هزار فوت مکعب برداشت سرانه در صدر قرار گرفته و کشورهای ترکمنستان و گویان در رتبههای بعدی هستند. در این میان، ایران با برداشت سالانه ۳۷ هزار فوت مکعب آب به ازای هر نفر، در جایگاه سیزدهم جهان ایستاده است.
نکته حائز اهمیت اینجاست که در کشورهایی مانند آمریکا (رتبه ششم برداشت جهانی)، بخش عمده برداشت آب نه برای مصارف خانگی، بلکه صرف آبیاری مزارع و سیستمهای خنککننده نیروگاهها میشود. نکته کلیدی اینجاست که برداشت آب لزوماً به معنای مصرف نهایی نیست؛ برای مثال، نیروگاهها بخش بزرگی از آب برداشتشده را دوباره به چرخه بازمیگردانند، در حالی که آب بخش کشاورزی اغلب به چرخه برنمیگردد.
کارشناسان هشدار میدهند که توسعه شهرها، گسترش مراکز داده و رقابت صنایع بر سر منابع محدود، حتی کشورهای غنی از آب را نیز در مناطق خاصی با تنش آبی مواجه کرده است. در کشورهای خشکتر، کوچکترین تغییر در تقاضا میتواند فشاری جبرانناپذیر بر سفرههای زیرزمینی و ذخایر محدود وارد کند./ایسنا
زمینه خبر:
توزیع نابرابر منابع آب در جهان تحت تأثیر عوامل جغرافیایی و اقلیمی است، اما «امنیت آبی» تنها به میزان آب موجود بستگی ندارد. سیاستهای توسعهای، گسترش شهرنشینی، توسعه مراکز داده و نیاز صنایع به خنکسازی، فشار مضاعفی بر منابع آب وارد میکند. در حالی که کشورهای خشکتر با کوچکترین افزایش تقاضا دچار بحران میشوند، مدیریت ناکارآمد برداشت در بخش کشاورزی و صنعت، حتی منابع کشورهای غنی را نیز تهدید میکند.