به گزارش زیست آنلاین،استفاده از انرژی‌های پاک در ایران قدمتی دیرینه دارد که ریشه در سازه‌های تاریخی مانند آسیاب‌های بادی (آسبادها) در شرق کشور و سیستم‌های آبی شوشتر دارد. با این حال، ورود جدی ایران به عرصه نوین انرژی‌های تجدیدپذیر به اوایل دهه ۷۰ شمسی و دوران دولت سازندگی بازمی‌گردد. در این دوره، با ایجاد ساختارهای تخصصی و توجه ویژه سیاست‌گذاران، سنگ‌بنای توسعه انرژی‌های نو در کشور گذاشته شد.

پایه‌گذاری دانش فنی و بومی‌سازی
حمید چیت‌چیان، از معماران توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر در ایران، با اشاره به ضرورت ایجاد ساختارهای سازمانی برای توسعه این صنعت می‌گوید: «توسعه انرژی‌های تجدیدپذیر نیازمند ساختاری منسجم بود؛ از این‌رو دفتر انرژی‌های نو و شرکت‌های تابعه سانا و سابا را پایه‌گذاری کردیم.»

به گفته چیت‌چیان، هدف اصلی در آن سال‌ها نه احداث نیروگاه‌های تجاری بزرگ، بلکه دستیابی به دانش فنی بومی بود. پروژه‌های تحقیقاتی متعددی از جمله ساخت اولین توربین بادی داخلی و نیروگاه‌های خورشیدی حرارتی، با همکاری دانشگاه‌های برتر کشور تعریف شد تا زیرساخت‌های لازم برای آینده فراهم شود.

خاطره‌ای از اعتماد به مهندسان داخلی
یکی از نقاط عطف در خاطرات وزیر پیشین نیرو، ساخت نخستین توربین بادی ۶۰۰ کیلوواتی ایران است. چیت‌چیان با یادآوری روزهای راه‌اندازی این توربین در منجیل و اعتماد مهندس آیوازیان به کیفیت ساخت داخل، این لحظه را یکی از افتخارآمیزترین تجربه‌های دوران کاری خود می‌داند؛ پروژه‌ای که نه‌تنها با موفقیت راه‌اندازی شد، بلکه عملکرد فنی آن فراتر از پیش‌بینی‌های اولیه بود.

سهم تجدیدپذیرها در سبد انرژی امروز
این تلاش‌های تاریخی و سیاست‌گذاری‌های مستمر، بستری را فراهم کرد تا امروز ایران از ظرفیت‌های کیلوواتی عبور کرده و به سمت توسعه گیگاواتی حرکت کند. آمارهای فعلی نشان می‌دهد که سهم نیروگاه‌های تجدیدپذیر (با احتساب نیروگاه‌های برق‌آبی) به حدود ۱۷.۵ درصد از ظرفیت نیروگاهی کشور رسیده است و این بخش اکنون نقش مهمی در امنیت انرژی و تنوع‌بخشی به سبد تولید برق ایفا می‌کند./ایسنا