به گزارش زیست آنلاین در شرایطی که ناترازی تولید و مصرف بنزین، فشار فزاینده‌ای بر پالایشگاه‌های کشور وارد می‌کند، استفاده از CNG به عنوان یک راهکار عینی برای مدیریت سبد سوخت مطرح است. اختلاف قیمت قابل‌توجه بنزین و گاز طبیعی، این سوخت را به انتخابی هوشمندانه برای رانندگان، به‌ویژه فعالان ناوگان تاکسیرانی و خودروهای اینترنتی تبدیل کرده است که مستقیماً منجر به افزایش درآمد سرانه و قدرت خرید آن‌ها می‌شود.

از منظر ملی، توسعه مصرف CNG پیوند مستقیمی با کاهش واردات بنزین دارد. ایران با بهره‌مندی از ذخایر عظیم گازی، مزیت نسبی بالایی در تأمین خوراک جایگاه‌های CNG دارد. هر مترمکعب گازی که جایگزین بنزین می‌شود، عملاً به معنای آزاد شدن پتانسیل صادراتی فرآورده‌های نفتی و جلوگیری از خروج ارز است. برخلاف بنزین که چالش‌های توزیع جاده‌ای و قاچاق سوخت را به همراه دارد، CNG از طریق شبکه سراسری گاز کشور تأمین می‌شود که ضریب پایداری عرضه را به مراتب افزایش می‌دهد.

با این وجود، بهره‌برداری کامل از این پتانسیل نیازمند رفع گلوگاه‌های فنی و زیرساختی است. نخستین اولویت، ارتقای سطح ایمنی و نوسازی مخازن و کیت‌های تبدیلی است. نهادهای مسئول باید با نظارت دقیق بر معاینات فنی و ارائه تسهیلات برای نوسازی تجهیزات فرسوده، اعتماد عمومی را تقویت کنند. همچنین، اصلاح نظام کارمزد و ارائه مشوق‌های سرمایه‌گذاری برای احداث جایگاه‌های جدید در مسیرهای پرتردد، ضروری است تا مشکل صف‌های طولانی و هدررفت وقت رانندگان مرتفع شود.

علاوه بر زیرساخت، رویکرد تولید موتور نیز باید تغییر کند. بسیاری از خودروهای دوگانه‌سوز فعلی بر پایه موتورهای بنزینی طراحی شده‌اند که استفاده طولانی‌مدت از CNG باعث استهلاک و افت توان آن‌ها می‌شود. حرکت به سمت تولید موتورهای «پایه گازسوز» که راندمان بهینه با این سوخت را تضمین می‌کنند، می‌تواند استقبال عمومی از CNG را دوچندان کند.

در نهایت، مدیریت سبد سوخت کشور نیازمند نگاهی یکپارچه است. نباید CNG را رقیب بنزین دانست، بلکه باید آن را بازوی کمکی برای پایداری اقتصاد انرژی در نظر گرفت. تداوم حمایت‌های هدفمند از تبدیل استاندارد خودروها و تسهیل شرایط برای جایگاه‌داران، مسیری است که می‌تواند «مزیت قیمتی» فعلی را به «صرفه اقتصادی پایدار» برای اقتصاد ایران تبدیل کند./مهر