به گزارش زیست آنلاین،با آغاز فصل سرما و افزایش مصرف گاز در بخش خانگی و صنعتی، موضوع ناترازی گاز بار دیگر به یکی از اصلی‌ترین دغدغه‌های حوزه انرژی کشور تبدیل می‌شود. ناترازی گاز به معنای فاصله میان میزان تولید و مصرف است؛ وضعیتی که در سال‌های اخیر به دلیل رشد مصرف و افت طبیعی فشار در برخی میادین گازی، بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است.

در چنین شرایطی، توسعه میادین گازی جدید و بهره‌گیری از ظرفیت‌های داخلی، یکی از مهم‌ترین راهکارها برای حفظ پایداری شبکه گاز کشور به شمار می‌رود. در این میان، میدان گازی بلال به دلیل موقعیت جغرافیایی، ظرفیت تولید و امکان اتصال به زیرساخت‌های موجود، جایگاه ویژه‌ای در برنامه‌های توسعه‌ای صنعت گاز پیدا کرده است.

میدان گازی بلال با هدف تولید روزانه ۵۰۰ میلیون فوت مکعب گاز و ۱۵ هزار بشکه میعانات گازی طراحی شده است. اهمیت این میدان تنها به میزان تولید آن محدود نمی‌شود، بلکه نحوه توسعه آن نیز از جنبه اقتصادی و اجرایی قابل توجه است. این میدان در نزدیکی پارس جنوبی قرار دارد و قرار است گاز تولیدی آن به پالایشگاه‌های موجود در سایت یک پارس جنوبی منتقل شود.

این رویکرد باعث می‌شود بدون نیاز به صرف هزینه‌های سنگین برای ساخت پالایشگاه جدید، از ظرفیت‌های موجود برای فرآورش گاز استفاده شود. استفاده از زیرساخت‌های فعلی، ضمن کاهش هزینه‌های سرمایه‌گذاری، زمان اجرای پروژه را نیز بهینه می‌کند و امکان تزریق سریع‌تر گاز به شبکه سراسری را فراهم می‌سازد.

کارشناسان حوزه انرژی معتقدند اتکا به ظرفیت‌های موجود در توسعه میدان بلال، نمونه‌ای از مدیریت بهینه منابع و دارایی‌های صنعت نفت و گاز کشور است. در شرایطی که ساخت یک پالایشگاه مستقل گازی نیازمند میلیاردها دلار سرمایه و چندین سال زمان است، چنین پروژه‌هایی می‌توانند با هزینه کمتر و سرعت بیشتر، بخشی از نیاز کشور را تأمین کنند.

میدان بلال علاوه بر اهمیت اقتصادی، از نظر راهبردی و ملی نیز جایگاه مهمی دارد. این میدان در محدوده‌ای مشترک با قطر قرار گرفته و برداشت از آن، برای حفظ سهم ایران از منابع مشترک، یک ضرورت به شمار می‌رود. بهره‌برداری اصولی و به‌موقع از این مخزن می‌تواند هم به صیانت از منافع ملی کمک کند و هم جایگاه ایران را در بهره‌برداری از منابع مرزی تقویت کند.

با این حال، توسعه این میدان با چالش‌های فنی و اجرایی متعددی همراه است. اجرای پروژه‌های دریایی همواره نیازمند فناوری، هماهنگی عملیاتی و زمان‌بندی دقیق است. حفاری چاه‌های عمیق، نصب سکوهای دریایی، اجرای خطوط لوله زیردریایی و راه‌اندازی تجهیزات مخابراتی و کنترلی، از جمله مراحل پیچیده این پروژه به شمار می‌رود.

بر اساس برنامه‌ریزی انجام‌شده، گروه پتروپارس به عنوان پیمانکار اصلی، مسئولیت طراحی، ساخت، نصب و اجرای بخش‌های مختلف این پروژه را بر عهده دارد. این طرح در یک بازه زمانی ۵۲ ماهه تعریف شده و قرار است پس از تکمیل مراحل فنی، گاز تولیدی میدان بلال به پالایشگاه‌های پارس جنوبی منتقل و وارد شبکه سراسری شود.

توسعه میدان گازی بلال را می‌توان بخشی از راهبرد کلان کشور برای عبور از بحران ناترازی گاز دانست. برخلاف راهکارهای کوتاه‌مدت مانند محدودسازی مصرف یا اتکا به واردات، افزایش تولید پایدار از میادین داخلی می‌تواند راه‌حل بلندمدت‌تری برای حفظ تعادل بازار گاز باشد.

این پروژه از چند جهت برای اقتصاد و امنیت انرژی ایران اهمیت دارد. نخست آنکه از اتلاف سرمایه ملی جلوگیری می‌کند، زیرا به جای ساخت تأسیسات جدید، بر استفاده از ظرفیت پالایشگاه‌های موجود تکیه دارد. دوم آنکه برداشت از میدان مشترک بلال، به حفظ حقوق ایران در منابع مرزی کمک می‌کند. سوم آنکه با تزریق روزانه نیم میلیارد فوت مکعب گاز، می‌تواند بخشی از فشار وارد بر شبکه سراسری را به‌ویژه در فصل زمستان کاهش دهد.

در مجموع، میدان گازی بلال تنها یک پروژه عمرانی یا فنی در حوزه فراساحل نیست، بلکه یکی از طرح‌های مهم برای تقویت تولید داخلی، جبران کمبود گاز و تأمین پایدار انرژی کشور محسوب می‌شود. موفقیت این پروژه می‌تواند الگویی برای توسعه سایر میادین گازی کوچک‌تر اما راهبردی باشد؛ میادینی که با کمترین هزینه و بیشترین بهره‌وری، نقش موثری در عبور از پیک مصرف و پایداری شبکه گاز ایفا می‌کنند./مهر