•  
  •  0 دیدگاه
  •  خبر
  • کد خبر : ۸۱۰۰۰

برگزاری همایش تغییر اقلیم، پیامدها، سازگاری و تعدیل در دانشگاه خوارزمی

تغییر اقلیم یک مساله جهانی با راهکاری محلی


بهلول علیجانی، دبیر علمی همایش تغییر اقلیم، پیامدها، سازگاری و تعدیل که روز گذشته در دانشگاه خوارزمی برگزار گردید، گفت: تغییر اقلیم یک مساله بزرگ جهانی است و به عنوان مادر تمام مخاطرات در زمین تعریف شده است. ذوب شدن یخ‌ها، آتش‌سوزی جنگل‌ها و از بین رفتن تنوع زیستی گیاهی و جانوری، همه ناشی از تغییر اقلیم است که باید به آن توجه ویژه‌ای شود.

به گزارش زیست آنلاین، وی افزود: تغییر اقلیم یک مساله جهانی است اما راهکار آن محلی است یعنی هر کشوری باید با توجه به جغرافیا و موقعیت خود و متناسب با شرایط خود راهکار ارائه دهد. اگر قرار باشد دمای زمین ۱.۵ تا ۲ درجه افزایش یابد قطعاً بر روی تمام جنبه‌های زندگی انسان تاثیر می‌گذارد اما به نظر می‌رسد برخی مسئولان و مدیران با هدف توسعه کشور، اجرای راهکارهای کاهش تغییر اقلیم برای آنها دشوار است در حالی که باید در این مسیر سبک زندگی تغییر کند و در مسیر صرفه جویی گام برداشته شود.

علیجانی به اهمیت برگزاری چنین همایش‌هایی با هدف شناساندن عواقب تغییر اقلیم اشاره کرد و گفت: بعد از اعلام فراخوان بیش از ۱۵۰ مقاله به دبیرخانه همایش ارسال شد که بعد از داوری ۶۰ مقاله برای ارائه در همایش برگزیده شد که از این تعداد ۲۰ مقاله به صورت شفاهی و ۴۰ مقاله به صورت پوستر ارائه می‌شود، بقیه مقالات نیز در مجموعه مقالات این همایش چاپ خواهند شد.

اولین همایش تغییر اقلیم، پیامدها، سازگاری و تعدیل با محورهای تخصصی «تغییر اقلیم، مخاطرات محیطی و امنیت انسانی»، «تغییر اقلیم و سیاستگذاری‌های کلان ملی»، «تغییر اقلیم، مردم، سمن‌ها و اجتماعات محلی»، «تغییر اقلیم و تاب‌آوری کلانشهرها» و «تغییر اقلیم، امنیت آبی و مناسبات هیدروپولیتیکی» توسط دانشکده علوم جغرافیایی دانشگاه خوارزمی با همکاری قطب علمی تحلیل فضایی مخاطرات محیطی در دانشگاه خوارزمی برگزار شد.

تغییرات اقلیمی مشکلی جهانی با راهکارهای محلی

کشورهای انتشار دهنده گازهای گلخانه ای خود را عقب می‌کشند

عزیزالله حبیبی روز سه‌شنبه در همایش تغییر اقلیم، پیامدها، سازگاری و تعدیل در دانشگاه خوارزمی افزود: در نگاه سیاست اجتماعی، عقب کشیدن کشورهای توسعه یافته در اجرای کنوانسیون‌های جهانی در زمینه کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای یک فرایند بازدارنده است تا کشورهای دیگر را مطیع خود نگه دارند و به تولیدات خود رونق بیشتری دهند.

رئیس دانشگاه خوارزمی گفت: کشورهای توسعه یافته سهم زیادی در انتشار گازهای گلخانه‌ای دارند و در این عرصه کنوانسیون‌های جهانی زیادی را تحت پوشش سازمان ملل تصویب می‌کنند اما به آن عمل نمی‌کنند و در اجرا خود را عقب می‌کشند.

وی تاکید کرد: امروزه با توسعه شهرنشینی و پیشرفت‌های فناوری در جامعه شهری، تنوع محصولات و تولیدات متنوع رفاه بیشتری را برای بشر به ارمغان آورده است اما به نظر می‌رسد در عواقب این پیشرفت‌ها تفکری نکرده‌ایم که به نظر می رسد برگزاری چنین همایش‌هایی می تواند در ارائه راهکار به مسئولان کمک کند.

رئیس دانشگاه خوارزمی اظهار داشت: دی‌اکسیدکربن، گاز متان و ترکیبات شیمیایی CFC ها، برخی از عوامل افزایش گازهای گلخانه‌ای در جو هستند اما به نظر می رسد آنچه که موازنه طبیعت را به هم ریخته، خارج شدن عوامل طبیعی از تعادل است.

حبیبی گفت: امروزه دولت و نمایندگان به اهمیت برگزاری چنین همایش‌هایی پی برده و متوجه شدند که از دل آن راهکارهای خوبی استخراج می‌شود. به عنوان مثال سال گذشته یکی از دانشجویان در قالب پایان‌نامه خود، آق قلا را به عنوان نقطه ریسک سیل مشخص کرده بود. بنابراین فقط کافی است مسئولان نسبت به خروجی اینگونه پایان‌نامه‌ها و همایش‌ها حساس باشند و قبل از اینکه حادثه‌ای رخ دهد نسبت به آن حساسیت نشان دهند.

مدیریت بحران

دستگاه‌ها به جای رویکرد ریسک، رویکرد بحران دارند

رئیس پژوهشکده هواشناسی گفت: متاسفانه بسیاری از دستگاه‌ها حتی سازمان مدیریت بحران، به جای رویکرد ریسک، همچنان رویکرد بحران دارند در حالیکه باید تلاش کنیم تا آسیب‌پذیری کاهش یابد نه اینکه بعد از وقوع حادثه وارد عمل شویم.

عباس رنجبر روز سه‌شنبه در همایش تغییر اقلیم، پیامدها، سازگاری و تعدیل در دانشگاه خوارزمی افزود: در وقوع سیل اخیر در کشور، سازمان هواشناسی از سه تا چهار روز قبل هشدارها را آغاز کرده بود اما هیچ کار اساسی برای پیشگیری در مناطق انجام نشد.

وی اظهار داشت: بر خلاف برخی که معتقدند سدها نقش زیادی در کاهش خسارات داشت، باید بگویم که اینطور نیست. سدها خود مصیبتی بودند، در این میان جدی گرفتن هشدارها و پیش آگاهی‌ها در کاهش خسارت بسیار جدی و قابل تامل بود.

رئیس پژوهشکده هواشناسی ادامه داد: سامانه هشدار سیل از سال ۱۳۸۵ در کشور عملیاتی شد که با استفاده از آن میزان دبی آب رودخانه‌ها مشخص می‌شود، برای سد کرخه ۵ روز قبل از وقوع سیل افزایش دبی را پیش بینی کرده بودیم، حال اینکه سدها پر بود و رهاسازی آب صورت نگرفت بحث جداگانه‌ای است.

رنجبر با اشاره به حادثه‌خیز بودن کشور و تاثیر تغییر اقلیم در تشدید این رخدادها گفت: در راستای سیاست های کلان نظام در خصوص الگوی مصرف، برنامه مشارکت ملی تعیین شد و در بیانیه آن به بحث شهرسازی توجه ویژه ای شد، در چشم انداز این برنامه تعیین شد پیامدهای تغییر اقلیم را مشخص و کنترل کنیم.

رئیس پژوهشکده هواشناسی تاکید کرد: با توجه به این شرایط اما همچنان یک مدل بومی در کشور نداریم و دولت باید در زمینه طراحی و تهیه مدل بومی در زمینه پیش بینی ها کمک کند زیرا امروزه مشکلات و مخاطرات در مناطق مختلف زیاد است، بنابراین لزوم حرکت به سمت مدیریت چند جانبه الزامی است.

وی به کاهش بارش طی چند سال اخیر در کشور اشاره کرد و گفت: طی ۵۰ سال گذشته سالانه حدود یک میلیمتر از میانگین بارش در کشور کاسته شده، یعنی در این مدت حدود ۴۵ میلیمتر از میزان بارش‌ها کم شده است. همچنین حجم روان‌آب‌ها نیز بسیار کاهش یافته و به ۳۵۶ میلیون متر مکعب در سال رسیده است، از طرف دیگر هم گرما آهنگ تندتری دارد و کشور به سمت گرم شدن پیش می‌رود.

رنجبر ادامه داد: بر اساس میانگین جهانی، دما در کشور سالانه حدود ۴ دهم درجه افزایش یافته است، بنابراین افزایش دما به همراه کاهش بارندگی مشکلات زیادی ایجاد کرده است. تا روز گذشته حدود ۴۰ درصد میانگین میزان بارش در کشور افزایش داشته است اما هنوز از نظر پرآبی به سال ۷۱ نرسیده ایم. بنابراین نمی‌توان گفت که از خشکسالی عبور کرده و وارد ترسالی شده‌ایم. خشکسالی پدیده کندی است که با یک سال بارندگی خوب برطرف نمی‌شود.

به گفته وی تهران سریع‌ترین گرمایش شبانه را بین شهرها داشته است.

وی افزود: در ۵۰ سال گذشته ۷ سال خشکسالی شدید داشتیم اما نیاز آبی ما به شدت افزایش یافت، چون جمعیت ۲۰ میلیونی به ۸۰ میلیون رسید از این رو نیاز آبی در بخش‌های مختلف شرب، کشاورزی و صنعت افزایش یافت.

رنجبر اظهارداشت: پژوهشکده هواشناسی طی تحقیقی مشخص کرد که در سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۳۹ میزان بارش‌های سنگین و نیمه سنگین کشور حدود ۳۹ درصد افزایش می‌یابد و رخداد حوادثی مانند سیل، توفان و باران های رگباری رو به افزایش است. همچنین وقوع سیل در جهان نیز رو به افزایش است.

وی گفت: سالانه حدود ۵۲۰ میلیون نفر در دنیا جان خود را از دست می‌دهند که ۵۰ درصد آنها به مخاطرات طبیعی از جمله سیل مربوط می‌شود، بنابراین با افزایش جمعیت آسیب پذیری نیز افزایش می‌یابد. از این رو الزامی است که رویکرد دستگاه ها از بحران به ریسک تغییر کند.

جهت مشاهده مهمترین مطالب مرتبط می توانید بر روی هر یک از عناوین زیر کلیک کنید:

آیا می توانیم بدون ایجاد هرج و مرج مالی برای اثرات اقلیمی آماده شویم؟

تاثیر تغییرات اقلیمی بر صنعت هواپیمایی

میزان گازهای گلخانه ای تا سال ۲۰۵۰ به صفر می رسد؟


 اخبار مرتبط:  

ارسال نظر:

capcha

 نظرات  

jyane construction